PROFILAKTYKA, LECZENIE ORAZ POPULARNE MITY — najczęściej zadawane pytania



ROBAKI

W większości przypadków psy i koty wydalają z kałem jaja pasożytów, których nie widzimy gołym okiem, ale przy silnym zarobaczeniu, możemy zobaczyć w odchodach glisty przypominające cienkie nitki lub biały makaron, a na sierści w okolicy odbytu człony tasiemców wyglądające jak ziarenka ryżu.

Zdecydowana większość pasożytów wewnętrznych zasiedla jelito cienkie i niektóre odcinki jelita grubego.

ZARAŻENIE

Pies może zarazić się pasożytami na spacerze, np. przez kontakt z odchodami innego zwierzęcia, zjadanie padliny lub upolowanych gryzoni, picie wody z kałuży. Do zarażenia może dochodzić również w domu, np.: przez karmienie surowym mięsem.

Pasożyty są wszędzie, niezależnie od tego, czy mieszkamy na wsi, czy w mieście. Na trawnikach jest mnóstwo mikroskopijnych jaj, a im większe zagęszczenie zwierząt na danym obszarze, tym większe ryzyko zarażenia.

Psy najczęściej zarażają się, liżąc lub zjadając odchody innego zwierzęcia. Szczególnie narażone są psy polujące na drobne gryzonie oraz zwierzaki, u których pojawiają się nawracające inwazje pcheł, będących żywicielem pośrednim tasiemca Dipylidium caninum. Inną drogą zarażenia jest zjadanie surowego mięsa i podrobów.

Ryzyko zarażenia pasożytami wewnętrznymi u psów i kotów jest wysokie, dlatego bardzo ważne jest regularne odrobaczanie zwierząt domowych.

Popularne mity:

Psy i koty niewychodzące również mogą zarazić się pasożytami wewnętrznymi. W tym przypadku najczęstszą przyczyną jest spożywanie surowego mięsa, polowanie na owady oraz kontakt z zanieczyszczonym obuwiem właścicieli, na którym mogą znajdować się jaja pasożytów.

Psy żywione karmą komercyjną mogą się zarazić, np. przez kontakt z odchodami innego zwierzęcia lub za pośrednictwem pasożytów zewnętrznych.

Psy, które nie zjadają śmieci lub odchodów mogą się zarazić za pośrednictwem pasożytów zewnętrznych (pchły), przez zjadanie surowego mięsa lub kontakt z zanieczyszczonym obuwiem właścicieli.

Psy izolowane od innych zwierząt również mogą się zarazić pasożytami wewnętrznymi, chociażby przez zjadanie surowego mięsa lub za pośrednictwem zanieczyszczonego obuwia właścicieli.

OBJAWY ZARAŻENIA

Większość inwazji pasożytniczych przebiega bezobjawowo lub z nawracającymi, nieregularnymi biegunkami i wymiotami. Przy silnym zarobaczeniu u szczeniąt może się zdarzyć powiększony obrys brzucha. U zwierząt dorosłych częstszym objawem jest pojawienie się glist w kale.
Saneczkowanie, czyli tarcie odbytem po podłożu, jest stosunkowo rzadkim objawem, częściej związanym z niemożnością opróżnienia gruczołów okołoodbytowych, ale może się zdarzać również w przypadku inwazji tasiemca Dipylidium caninum.

W przypadku znalezienia pasożyta w kale należy udać się do lekarza weterynarii, który zaleci odpowiednie postępowanie.

Popularne mity:

Większość inwazji pasożytniczych przebiega bezobjawowo, więc zwierzę z dobrym apetytem może być nosicielem pasożytów wewnętrznych.

W większości przypadków psy i koty wydalają z kałem jaja pasożytów, które widoczne są jedynie w badaniu mikroskopowym. W takiej sytuacji nie znajdziemy w kale pasożytów, nawet gdy zwierzę jest zarażone.
W trakcie inwazji pasożytniczej o małym nasileniu pies lub kot może nie przejawiać żadnych objawów zarobaczenia.

ZOONOZY

Zdecydowana większość pasożytów przenoszonych przez nasze psy i koty jest potencjalnie niebezpieczna dla ludzi.

Zoonozy są chorobami odzwierzęcymi, człowiek może zarazić się nimi przez kontakt z chorym zwierzęciem.

Nieleczone choroby odzwierzęce mogą być zagrożeniem dla życia ludzi. Szczególnie narażone są małe dzieci, osoby starsze i przewlekle chore.

Możemy zarazić się pasożytami od naszego psa lub kota, jedząc z tego samego talerza lub nie myjąc rąk po kontakcie z odchodami zwierzęcia, np. po sprzątaniu kuwety.

Dzieci są szczególnie narażone na zarażenie, ponieważ nie przywiązują tak dużej uwagi do mycia rąk, jak osoba dorosła. Mogą również zarażać się pośrednio, bawiąc się w piaskownicy, do której mają dostęp koty.

Popularne mity:

Wszystkie zoonozy, w tym inwazje pasożytnicze, stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzi.

Zachowując podstawowe zasady higieny, w znacznym stopniu minimalizujemy ryzyko zarażenia. Jednak czasem trudno jest dopilnować, by kot właśnie wychodzący z kuwety nie przespacerował się po blacie, na którym człowiek będzie sobie szykował kanapkę.

ODROBACZANIE i REGULARNOŚĆ ODROBACZANIA

Ze względu na dużą ilość pasożytów w otoczeniu oraz częste bezobjawowe inwazje, regularne odrobaczanie psa jest konieczne dla zdrowia zwierzęcia.

Zwierzęta powinny być odrobaczane przynajmniej raz na 3 miesiące. Psy i koty regularnie polujące lub biegające bez nadzoru warto odrobaczać nawet co miesiąc.

Regularne odrobaczanie ogranicza wydalanie jaj pasożytów z kałem, a przez to ogranicza możliwość zarażenia innych zwierząt. Innymi słowy: odrobaczając, zmniejszamy ilość pasożytów w środowisku, przez co chronimy własne zwierzę przed ponowną inwazją.

Popularne mity:

Każdy pies, niezależnie od wieku, płci, czy rasy może mieć kontakt z jajami pasożytów wewnętrznych, a zatem każdy pies może się tymi pasożytami zarazić.

Odrobaczanie zwierząt nie jest kwestią wstydliwą. To rutynowe działanie profilaktyczne, które ma na celu zapewnienie zdrowia zarówno nam, jak i naszym zwierzętom.

Większość szczeniąt lub kociąt rodzi się z robakami albo zaraża się pasożytami, pijąc mleko matki. Duży odsetek zwierząt jest zarobaczony, ale nie należy tego traktować jako normę. Inwazja pasożytnicza jest chorobą, której trzeba zapobiec, a w razie konieczności — leczyć.

LECZENIE

Leczenie zarobaczenia jest stosunkowo proste. Polega na podaniu odpowiedniego preparatu przeciwpasożytniczego w postaci tabletki lub preparatu w kroplach wchłanianego przez skórę.

DOMOWE SPOSOBY

Zwierzęta powinny być odrobaczane wyłącznie przeznaczonymi do tego celu preparatami. Większość domowych sposobów jest (w najlepszym razie) nieskuteczna, a część może być wręcz szkodliwa dla zwierzęcia. Na przykład podanie czosnku kotu może prowadzić do uszkodzenia krwinek czerwonych, a w efekcie anemii oraz silnego niedotlenienia organizmu.